Co robić ze znajomymi tanio?

Tylko Ź, F, G i H. Nagle wszyscy udowadniają, że „Fiji" to państwo, a „Fąfara" to imię.

Portret drugiej osoby, ołówek nie odrywa się od papieru, wzrok tylko na modelu. Efekty wieszacie na lodówce.

Jeśli ktoś zachował zeszyty ze szkoły, wieczór jest ustawiony. Jeśli nie — wystarczą stare wpisy z internetu.

Bez nożyczek — warkocze, żele, spinki, wszystko, co jest w łazience. Zdjęcia przed i po obowiązkowe.

Start na trzy-dwa-jeden i rozmowa na słuchawkach przez cały seans. Działa lepiej niż się wydaje.

Karty leżą w szufladzie od lat. Zapałki zamiast pieniędzy sprawiają, że nikt nie wychodzi obrażony, a emocje zostają.

Większe miasta mają quizy w środku tygodnia, wejście zwykle za darmo. Drużyna z ulicy potrafi wygrać.

Kosz na śmieci, zwinięte skarpetki, linia z taśmy na podłodze. Dziesięć rzutów, komentarz sportowy obowiązkowy.

Kto naprawdę mieszka pod trójką i czemu wraca o czwartej. Im bardziej absurdalne wyjaśnienie, tym lepiej.

Temat: czy kanapka to kanapka, gdy chleb jest na wierzchu. Argumentować trzeba śmiertelnie poważnie.

Konkurs na najgorszą nazwę zakładu fryzjerskiego. Materiału w każdym polskim mieście starczy na kilka nocy.

Wszystkie urządzenia do pudełka na trzy godziny. Pierwsze dwadzieścia minut boli, potem robi się ciekawie.

Jeden myśli o czymkolwiek, drugi ma dwadzieścia pytań na tak lub nie. Zero rekwizytów, działa nawet w ciemności.

Miasto o trzeciej w nocy to inne miasto niż o trzeciej po południu. Ta sama ulica, zerowy tłum, zupełnie inny dźwięk.

Piekarnie zaczynają piec około trzeciej. Ciepłe pieczywo prosto z pieca o świcie to nagroda za nieprzespaną noc.

Całe mieszkanie, zgaszone światła, jedna latarka. Dorośli ludzie, a poziom emocji jak w podstawówce.

Risk, Monopoly, Twilight Imperium. Jedna partia, świt jako naturalny koniec rozgrywki.

Temat: cokolwiek, na czym się nie znacie. Dyktafon w telefonie wystarczy. Odsłuchanie po tygodniu to osobna rozrywka.

Trzy miejsca, w każdym po jednej rzeczy, ranking na koniec. Nocne jedzenie z ulicy to osobna kategoria.

To, co jest w szafce, w proporcjach z powietrza. Nazwa i etykieta obowiązkowe, przepis zapisany na przyszłość.

Przewodnik w ręce, zdjęcia pod pomnikami, pełne zaangażowanie. Absurd polega na tym, że naprawdę zobaczysz nowe rzeczy.

Trzy piłki, dwie godziny, jeden filmik instruktażowy. Wychodzi każdemu, kto nie odpuści po pierwszym kwadransie.

Kto to jest, dokąd idzie o tej porze, co się właśnie stało. Ćwiczenie pisarskie, które działa najlepiej na nocnym przystanku.

Trzydzieści sekund kawałka, kto pierwszy poda tytuł. Playlisty z lat dziewięćdziesiątych działają najlepiej.

Jedzenie, ubrania, światło i film — wszystko w jednej barwie. Absurdalne ograniczenie, które organizuje cały wieczór.

Sąsiedzi śpią, więc śpiewacie na granicy słyszalności. Absurd tego pomysłu jest jednocześnie jego całą zaletą.

Kina grają nocne pokazy klasyków taniej niż wieczorne seanse. Sala prawie pusta, klimat nie do podrobienia.

Pierwsza piosenka boli, druga już nie. Po trzeciej to najlepszy pomysł tego tygodnia.

Jedno pudełko, podzielcie elementy po równo, każdy układa swój fragment na czas. Potem sklejacie w całość.

Po jednym zdaniu każde, bez ustalania fabuły. Po stronie tekstu wychodzi coś, czego nikt nie zaplanował.

Małe kluby grają codziennie, wejściówki bywają za dwadzieścia złotych. Czasem trafia się zespół, który za rok gra na dużych scenach.

Kawa, zapiekanka, rozmowa, która o tej porze schodzi na zupełnie inne tematy niż w dzień.

Krzesła, koce, klamerki, lampki. Brzmi dziecinnie do momentu, w którym leżycie w środku z herbatą i nie chce wam się wychodzić.

Stół wynajmowany na godziny, poziom umiejętności bez znaczenia. Działa i we dwoje, i w czwórkę.

Sto pozycji, bez cenzury, od głupich po poważne. Zajmuje cały wieczór, a starcza na lata.

Pełna analiza fabuły kreskówki albo drzewo zależności w waszej paczce znajomych. Duża kartka i flamastry.

Ciasto, chleb, cokolwiek z długim czasem pieczenia. Zapach o drugiej w nocy jest wart samego czekania.

Sprawdźcie godzinę, ustawcie budzik, znajdźcie punkt z widokiem. Nieprzespana noc nagle ma sens.

Każdy swoją, potem porównanie. Zaskakująco często okazuje się, że połowa pozycji się pokrywa.

Każdy przygotowuje pięć pytań o sobie. Wygrywa ten, kto najlepiej zna resztę towarzystwa — i zwykle wygrywa ktoś nieoczywisty.

Pełna drabinka, przegrany odpada, zwycięzca nie zmywa przez tydzień. Stawka podnosi poziom krzyku.

Curling, snooker, zawody w rąbaniu drewna. Komentowanie sportu bez znajomości zasad jest lepsze niż sam sport.

Jedna darmowa gra, wszyscy instalują, trzy rundy, tabela wyników na kartce. Zero przygotowań.

Kartka jako plansza, guziki jako pionki, zasady wymyślane na bieżąco. Do rana powstaje coś, w co da się grać.

Jeden prowadzi, reszta gra. Darmowych scenariuszy na jeden wieczór jest w sieci mnóstwo, kostki można zastąpić aplikacją.

Nożyczki, klej, stos makulatury. Wycinanie liter i sklejanie absurdalnych nagłówków wciąga na kilka godzin.

Pytania od absurdalnych po naprawdę trudne. Wieczór potrafi zejść w miejsca, o których się wcześniej nie rozmawiało.

Bandlab albo GarageBand, zero wiedzy muzycznej, gotowe pętle. Po godzinie macie własny kawałek.

Trasa po znanych ścianach w mieście, latarka i telefon. Oświetlone punktowo malowidła wyglądają inaczej niż w dzień.

Własna klatka schodowa, stoper, jedno wejście na czas — po cichu, żeby nie budzić sąsiadów. Głupie, męczące i zaskakująco wciągające.

Jedna piosenka, telefon, zero wstydu. Efekt zostaje w galerii na lata i za każdym razem działa.

Pełna sesja zdjęciowa z pozami. Wynik nadaje się wyłącznie do prywatnego folderu, ale śmiech zostaje na cały wieczór.

Las po zmroku brzmi zupełnie inaczej. Wystarczy skraj lasu i godzina, żeby to poczuć — czołówki obowiązkowo.

Stare automaty, flippery, gry zręcznościowe. Wieczór kosztuje tyle, ile wrzucicie monet.

Pięć minut na partię. Szachy przestają być nudne dokładnie w momencie, gdy zaczyna lecieć zegar.

Filmy po dziesięć minut, każdy wybiera po dwa. Idealne, gdy nikt nie ma siły na dwugodzinny seans.

Konkretnie: loty, hotel, trasa dnia po dniu, budżet. Połowa przyjemności z wyjazdu bez wydawania złotówki. Czasem kończy się rezerwacją.

Cztery paczki, zawiązane oczy, kto rozpozna więcej smaków. Wychodzi, że nikt nie odróżnia zielonej cebulki od papryki.

Przewińcie galerię do samego początku. Gwarantowane trzy godziny, z czego połowa na „a pamiętasz".

Od najlepszego do najgorszego produktu w lodówce. Uzasadnienia obowiązkowe, kłótnie gwarantowane.

Brzmi absurdalnie, dopóki nie stanie za tym stawka — kto parzy herbatę przez tydzień.

Za każdy stracony pionek jedno zadanie od przeciwnika — od zaśpiewania refrenu po zmywanie. Warcaby nagle robią się grą towarzyską.

Losowa piosenka, trzydzieści sekund, publiczność ocenia w skali od jednego do dziesięciu. Im mniej talentu, tym więcej punktów.

Krzesło, czajnik, kaloryfer — po pięć zdań w stylu prawdziwej recenzji, z gwiazdkami. Absurd rośnie z każdą pozycją.

Wersja, która powinna była powstać. Można na kartce, można na głos przy herbacie.

Cztery herbaty, cztery sery, cztery rodzaje czekolady. Karty ocen na kartce i pełna powaga.

Miasto ze światłami z góry o drugiej w nocy. Legalnie — taras widokowy, parking wielopoziomowy, wzgórze za miastem.

Im niższa ocena, tym lepiej. Komentowanie na bieżąco jest tu całą rozrywką, nie film.

Neony, latarnie, mokry asfalt. Telefon w zupełności wystarczy, a zdjęcia wychodzą lepiej niż w dzień.

Ostatni kurs, do końca trasy, bez wysiadania. Zobaczycie dzielnice, o których istnieniu nie mieliście pojęcia.

Każdy układa drugiemu jedną rzecz na każdy dzień. Wykonanie obowiązkowe, negocjacje żadne.

Trzydzieści sekund choreografii, dwie godziny nauki, jedno nagranie na koniec. Wieczór zamyka się sam.

To, co leciało w telewizji w podstawówce. Połowa odcinków okazuje się lepsza, niż pamiętacie, połowa dużo gorsza.

Dwadzieścia minut od świateł wystarczy, żeby zobaczyć Drogę Mleczną. Weźcie koc i aplikację do rozpoznawania gwiazdozbiorów.

Tarcza kosztuje tyle co obiad i wisi latami. Wieczory z rzutkami mają to do siebie, że nie chcą się kończyć.

Melodia z czegoś znanego, słowa własne, o rzeczach zupełnie zwyczajnych. Nagranie obowiązkowe.

Klocki, makaron, papier, taśma. Trzydzieści minut, najwyższa konstrukcja wygrywa.

Wędka, termos, cztery godziny ciszy nad wodą — z ważnym zezwoleniem i kartą wędkarską. Nie chodzi o ryby, chodzi o to, co się dzieje w międzyczasie.

Włączcie dowolny film bez dźwięku i mówcie za bohaterów. Po dziesięciu minutach fabuła nie ma nic wspólnego z oryginałem.

Przewińcie archiwum do 2016 roku. Zażenowanie na poziomie, którego żaden film nie osiągnie.

Dwie drużyny, hasła wypisane na karteczkach przez przeciwników. Im głupsze hasła, tym lepszy wieczór.

Ktoś czyta rzadkie słowo ze słownika, reszta wymyśla definicje. Wygrywa ten, kogo kłamstwo wzięto za prawdę.

Koc, świeczki, coś do jedzenia, zero planu. Balkon o pierwszej w nocy jest lepszym miejscem, niż się wydaje.

Fabułę trzeba zgadywać z obrazu. Potem sprawdzacie opis i porównujecie z tym, co wam wyszło.

Wsiądźcie w autobus i wysiądźcie na losowym przystanku. We własnym mieście da się jeszcze zabłądzić.

Od najlepszego do najgorszego, z obroną każdego miejsca. Kończy się awanturą o część trzecią.

Puste ścieżki, zero samochodów, ciepłe powietrze. Latem najlepszy możliwy sposób na zmarnowaną noc.

Prawdziwy namiot, prawdziwe śpiwory, latarka zamiast lampy. Biwak bez komarów i bez jazdy.

Kto zrobi najbardziej okrągły, kto przerzuci bez łopatki. Śniadanie o trzeciej w nocy to część nagrody.

Jackbox, skribbl albo zwykły among-us. Wszyscy w swoich domach, a wieczór wychodzi wspólny.

Trzy gry, punkty za miejsca, jeden zwycięzca wieczoru. Drabinka na kartce sprawia, że nawet chińczyk robi się poważny.

Godziny materiału w sieci. Połowę pamiętacie słowo w słowo i sami nie wiecie, skąd.

Wybierzcie nazwisko, którego oboje nie znacie, i obejrzyjcie trzy filmy z rzędu. Po każdym pięć minut na kłótnię, który był lepszy.

Przerzucanie shakera albo warstwowy drink. Rozlejecie połowę, ale nauczycie się obie osoby.

Każdy wybiera trzy zdjęcia z galerii drugiej osoby, ta musi ułożyć z nich jedną spójną historię.