Co robić ze znajomymi za darmo?

Po jednym zdaniu każde, bez ustalania fabuły. Po stronie tekstu wychodzi coś, czego nikt nie zaplanował.

Karty leżą w szufladzie od lat. Zapałki zamiast pieniędzy sprawiają, że nikt nie wychodzi obrażony, a emocje zostają.

Włączcie dowolny film bez dźwięku i mówcie za bohaterów. Po dziesięciu minutach fabuła nie ma nic wspólnego z oryginałem.

Od najlepszego do najgorszego, z obroną każdego miejsca. Kończy się awanturą o część trzecią.

Przewińcie archiwum do 2016 roku. Zażenowanie na poziomie, którego żaden film nie osiągnie.

Krzesło, czajnik, kaloryfer — po pięć zdań w stylu prawdziwej recenzji, z gwiazdkami. Absurd rośnie z każdą pozycją.

Prawdziwy namiot, prawdziwe śpiwory, latarka zamiast lampy. Biwak bez komarów i bez jazdy.

Przewińcie galerię do samego początku. Gwarantowane trzy godziny, z czego połowa na „a pamiętasz".

Klocki, makaron, papier, taśma. Trzydzieści minut, najwyższa konstrukcja wygrywa.

Miasto o trzeciej w nocy to inne miasto niż o trzeciej po południu. Ta sama ulica, zerowy tłum, zupełnie inny dźwięk.

Tylko Ź, F, G i H. Nagle wszyscy udowadniają, że „Fiji" to państwo, a „Fąfara" to imię.

Trzydzieści sekund kawałka, kto pierwszy poda tytuł. Playlisty z lat dziewięćdziesiątych działają najlepiej.

Kartka jako plansza, guziki jako pionki, zasady wymyślane na bieżąco. Do rana powstaje coś, w co da się grać.

Ktoś czyta rzadkie słowo ze słownika, reszta wymyśla definicje. Wygrywa ten, kogo kłamstwo wzięto za prawdę.

To, co leciało w telewizji w podstawówce. Połowa odcinków okazuje się lepsza, niż pamiętacie, połowa dużo gorsza.

Pełna analiza fabuły kreskówki albo drzewo zależności w waszej paczce znajomych. Duża kartka i flamastry.

Każdy układa drugiemu jedną rzecz na każdy dzień. Wykonanie obowiązkowe, negocjacje żadne.

Jeden prowadzi, reszta gra. Darmowych scenariuszy na jeden wieczór jest w sieci mnóstwo, kostki można zastąpić aplikacją.

Każdy wybiera trzy zdjęcia z galerii drugiej osoby, ta musi ułożyć z nich jedną spójną historię.

Losowa piosenka, trzydzieści sekund, publiczność ocenia w skali od jednego do dziesięciu. Im mniej talentu, tym więcej punktów.

Dwie drużyny, hasła wypisane na karteczkach przez przeciwników. Im głupsze hasła, tym lepszy wieczór.

Pełna drabinka, przegrany odpada, zwycięzca nie zmywa przez tydzień. Stawka podnosi poziom krzyku.

Temat: czy kanapka to kanapka, gdy chleb jest na wierzchu. Argumentować trzeba śmiertelnie poważnie.

Melodia z czegoś znanego, słowa własne, o rzeczach zupełnie zwyczajnych. Nagranie obowiązkowe.

Trasa po znanych ścianach w mieście, latarka i telefon. Oświetlone punktowo malowidła wyglądają inaczej niż w dzień.

Każdy swoją, potem porównanie. Zaskakująco często okazuje się, że połowa pozycji się pokrywa.

Fabułę trzeba zgadywać z obrazu. Potem sprawdzacie opis i porównujecie z tym, co wam wyszło.

Pytania od absurdalnych po naprawdę trudne. Wieczór potrafi zejść w miejsca, o których się wcześniej nie rozmawiało.

Jeden myśli o czymkolwiek, drugi ma dwadzieścia pytań na tak lub nie. Zero rekwizytów, działa nawet w ciemności.

Kto to jest, dokąd idzie o tej porze, co się właśnie stało. Ćwiczenie pisarskie, które działa najlepiej na nocnym przystanku.

Dwadzieścia minut od świateł wystarczy, żeby zobaczyć Drogę Mleczną. Weźcie koc i aplikację do rozpoznawania gwiazdozbiorów.

Miasto ze światłami z góry o drugiej w nocy. Legalnie — taras widokowy, parking wielopoziomowy, wzgórze za miastem.

Trzydzieści sekund choreografii, dwie godziny nauki, jedno nagranie na koniec. Wieczór zamyka się sam.

Nożyczki, klej, stos makulatury. Wycinanie liter i sklejanie absurdalnych nagłówków wciąga na kilka godzin.

Filmy po dziesięć minut, każdy wybiera po dwa. Idealne, gdy nikt nie ma siły na dwugodzinny seans.

Jeśli ktoś zachował zeszyty ze szkoły, wieczór jest ustawiony. Jeśli nie — wystarczą stare wpisy z internetu.

Start na trzy-dwa-jeden i rozmowa na słuchawkach przez cały seans. Działa lepiej niż się wydaje.

Sąsiedzi śpią, więc śpiewacie na granicy słyszalności. Absurd tego pomysłu jest jednocześnie jego całą zaletą.

Brzmi absurdalnie, dopóki nie stanie za tym stawka — kto parzy herbatę przez tydzień.

Neony, latarnie, mokry asfalt. Telefon w zupełności wystarczy, a zdjęcia wychodzą lepiej niż w dzień.

Całe mieszkanie, zgaszone światła, jedna latarka. Dorośli ludzie, a poziom emocji jak w podstawówce.

Wybierzcie nazwisko, którego oboje nie znacie, i obejrzyjcie trzy filmy z rzędu. Po każdym pięć minut na kłótnię, który był lepszy.

Godziny materiału w sieci. Połowę pamiętacie słowo w słowo i sami nie wiecie, skąd.

Im niższa ocena, tym lepiej. Komentowanie na bieżąco jest tu całą rozrywką, nie film.

Las po zmroku brzmi zupełnie inaczej. Wystarczy skraj lasu i godzina, żeby to poczuć — czołówki obowiązkowo.

Temat: cokolwiek, na czym się nie znacie. Dyktafon w telefonie wystarczy. Odsłuchanie po tygodniu to osobna rozrywka.

Własna klatka schodowa, stoper, jedno wejście na czas — po cichu, żeby nie budzić sąsiadów. Głupie, męczące i zaskakująco wciągające.

Przewodnik w ręce, zdjęcia pod pomnikami, pełne zaangażowanie. Absurd polega na tym, że naprawdę zobaczysz nowe rzeczy.

Krzesła, koce, klamerki, lampki. Brzmi dziecinnie do momentu, w którym leżycie w środku z herbatą i nie chce wam się wychodzić.

Za każdy stracony pionek jedno zadanie od przeciwnika — od zaśpiewania refrenu po zmywanie. Warcaby nagle robią się grą towarzyską.

Kosz na śmieci, zwinięte skarpetki, linia z taśmy na podłodze. Dziesięć rzutów, komentarz sportowy obowiązkowy.

Wszystkie urządzenia do pudełka na trzy godziny. Pierwsze dwadzieścia minut boli, potem robi się ciekawie.

Konkretnie: loty, hotel, trasa dnia po dniu, budżet. Połowa przyjemności z wyjazdu bez wydawania złotówki. Czasem kończy się rezerwacją.

Curling, snooker, zawody w rąbaniu drewna. Komentowanie sportu bez znajomości zasad jest lepsze niż sam sport.

Bez nożyczek — warkocze, żele, spinki, wszystko, co jest w łazience. Zdjęcia przed i po obowiązkowe.

Jedna darmowa gra, wszyscy instalują, trzy rundy, tabela wyników na kartce. Zero przygotowań.

Sto pozycji, bez cenzury, od głupich po poważne. Zajmuje cały wieczór, a starcza na lata.

Sprawdźcie godzinę, ustawcie budzik, znajdźcie punkt z widokiem. Nieprzespana noc nagle ma sens.

Każdy przygotowuje pięć pytań o sobie. Wygrywa ten, kto najlepiej zna resztę towarzystwa — i zwykle wygrywa ktoś nieoczywisty.

Trzy piłki, dwie godziny, jeden filmik instruktażowy. Wychodzi każdemu, kto nie odpuści po pierwszym kwadransie.

Jedna piosenka, telefon, zero wstydu. Efekt zostaje w galerii na lata i za każdym razem działa.

Wersja, która powinna była powstać. Można na kartce, można na głos przy herbacie.

Bandlab albo GarageBand, zero wiedzy muzycznej, gotowe pętle. Po godzinie macie własny kawałek.

Kto naprawdę mieszka pod trójką i czemu wraca o czwartej. Im bardziej absurdalne wyjaśnienie, tym lepiej.

Portret drugiej osoby, ołówek nie odrywa się od papieru, wzrok tylko na modelu. Efekty wieszacie na lodówce.

Konkurs na najgorszą nazwę zakładu fryzjerskiego. Materiału w każdym polskim mieście starczy na kilka nocy.

Trzy gry, punkty za miejsca, jeden zwycięzca wieczoru. Drabinka na kartce sprawia, że nawet chińczyk robi się poważny.

Od najlepszego do najgorszego produktu w lodówce. Uzasadnienia obowiązkowe, kłótnie gwarantowane.

Pełna sesja zdjęciowa z pozami. Wynik nadaje się wyłącznie do prywatnego folderu, ale śmiech zostaje na cały wieczór.

Puste ścieżki, zero samochodów, ciepłe powietrze. Latem najlepszy możliwy sposób na zmarnowaną noc.

Pięć minut na partię. Szachy przestają być nudne dokładnie w momencie, gdy zaczyna lecieć zegar.