Co robić we dwoje przez pół godziny?

Każdy układa drugiemu jedną rzecz na każdy dzień. Wykonanie obowiązkowe, negocjacje żadne.

Kto naprawdę mieszka pod trójką i czemu wraca o czwartej. Im bardziej absurdalne wyjaśnienie, tym lepiej.

Jedna darmowa gra, wszyscy instalują, trzy rundy, tabela wyników na kartce. Zero przygotowań.

Jeden myśli o czymkolwiek, drugi ma dwadzieścia pytań na tak lub nie. Zero rekwizytów, działa nawet w ciemności.

Kto to jest, dokąd idzie o tej porze, co się właśnie stało. Ćwiczenie pisarskie, które działa najlepiej na nocnym przystanku.

Losowo, palcem, bez patrzenia. Potem godzina czytania, co tam właściwie jest. Czasem zostaje na zawsze planem.

Kosz na śmieci, zwinięte skarpetki, linia z taśmy na podłodze. Dziesięć rzutów, komentarz sportowy obowiązkowy.

Cztery paczki, zawiązane oczy, kto rozpozna więcej smaków. Wychodzi, że nikt nie odróżnia zielonej cebulki od papryki.

Brzmi absurdalnie, dopóki nie stanie za tym stawka — kto parzy herbatę przez tydzień.

Klocki, makaron, papier, taśma. Trzydzieści minut, najwyższa konstrukcja wygrywa.

Ulica w Tokio, wodopój w Kenii, port w Norwegii — wszystko transmituje na żywo. O trzeciej w nocy wciąga na godziny.

Temat: czy kanapka to kanapka, gdy chleb jest na wierzchu. Argumentować trzeba śmiertelnie poważnie.

Pytania od absurdalnych po naprawdę trudne. Wieczór potrafi zejść w miejsca, o których się wcześniej nie rozmawiało.

Krzesło, czajnik, kaloryfer — po pięć zdań w stylu prawdziwej recenzji, z gwiazdkami. Absurd rośnie z każdą pozycją.

Każde pisze osobno, zaklejacie koperty, chowacie na dno szuflady. Ustawcie przypomnienie w telefonie na konkretną datę.

Pięć minut na partię. Szachy przestają być nudne dokładnie w momencie, gdy zaczyna lecieć zegar.

Całe mieszkanie, zgaszone światła, jedna latarka. Dorośli ludzie, a poziom emocji jak w podstawówce.

Pełna analiza fabuły kreskówki albo drzewo zależności w waszej paczce znajomych. Duża kartka i flamastry.

Godziny materiału w sieci. Połowę pamiętacie słowo w słowo i sami nie wiecie, skąd.

Żuraw wygląda na niemożliwy do trzeciego podejścia, potem idzie z pamięci. Papier na wydruki w zupełności wystarczy.

Portret drugiej osoby, ołówek nie odrywa się od papieru, wzrok tylko na modelu. Efekty wieszacie na lodówce.

Jeśli ktoś zachował zeszyty ze szkoły, wieczór jest ustawiony. Jeśli nie — wystarczą stare wpisy z internetu.

Od najlepszego do najgorszego produktu w lodówce. Uzasadnienia obowiązkowe, kłótnie gwarantowane.

Piekarnie zaczynają piec około trzeciej. Ciepłe pieczywo prosto z pieca o świcie to nagroda za nieprzespaną noc.

Przerzucanie shakera albo warstwowy drink. Rozlejecie połowę, ale nauczycie się obie osoby.