Co robić w domu we dwoje?

Losowo, palcem, bez patrzenia. Potem godzina czytania, co tam właściwie jest. Czasem zostaje na zawsze planem.

Od najlepszego do najgorszego produktu w lodówce. Uzasadnienia obowiązkowe, kłótnie gwarantowane.

Godziny materiału w sieci. Połowę pamiętacie słowo w słowo i sami nie wiecie, skąd.

Każdy przygotowuje pięć pytań o sobie. Wygrywa ten, kto najlepiej zna resztę towarzystwa — i zwykle wygrywa ktoś nieoczywisty.

Trzydzieści sekund kawałka, kto pierwszy poda tytuł. Playlisty z lat dziewięćdziesiątych działają najlepiej.

Pełna drabinka, przegrany odpada, zwycięzca nie zmywa przez tydzień. Stawka podnosi poziom krzyku.

Nożyczki, klej, stos makulatury. Wycinanie liter i sklejanie absurdalnych nagłówków wciąga na kilka godzin.

Bez nożyczek — warkocze, żele, spinki, wszystko, co jest w łazience. Zdjęcia przed i po obowiązkowe.

Koc, świeczki, coś do jedzenia, zero planu. Balkon o pierwszej w nocy jest lepszym miejscem, niż się wydaje.

Kolory ścian, układ mebli, sklepy, budżet. Połowa mieszkań w Polsce powstała z takiej rozmowy o drugiej w nocy.

Klocki, makaron, papier, taśma. Trzydzieści minut, najwyższa konstrukcja wygrywa.

To, co jest w szafce, w proporcjach z powietrza. Nazwa i etykieta obowiązkowe, przepis zapisany na przyszłość.

Każdy wybiera trzy zdjęcia z galerii drugiej osoby, ta musi ułożyć z nich jedną spójną historię.

Trzydzieści sekund choreografii, dwie godziny nauki, jedno nagranie na koniec. Wieczór zamyka się sam.

Temat: cokolwiek, na czym się nie znacie. Dyktafon w telefonie wystarczy. Odsłuchanie po tygodniu to osobna rozrywka.

Pełna sesja zdjęciowa z pozami. Wynik nadaje się wyłącznie do prywatnego folderu, ale śmiech zostaje na cały wieczór.

Kto zrobi najbardziej okrągły, kto przerzuci bez łopatki. Śniadanie o trzeciej w nocy to część nagrody.

Fabułę trzeba zgadywać z obrazu. Potem sprawdzacie opis i porównujecie z tym, co wam wyszło.

Trzy gry, punkty za miejsca, jeden zwycięzca wieczoru. Drabinka na kartce sprawia, że nawet chińczyk robi się poważny.

Pięć minut na partię. Szachy przestają być nudne dokładnie w momencie, gdy zaczyna lecieć zegar.

Po jednym zdaniu każde, bez ustalania fabuły. Po stronie tekstu wychodzi coś, czego nikt nie zaplanował.

Sto pozycji, bez cenzury, od głupich po poważne. Zajmuje cały wieczór, a starcza na lata.

Wszystkie urządzenia do pudełka na trzy godziny. Pierwsze dwadzieścia minut boli, potem robi się ciekawie.

Sąsiedzi śpią, więc śpiewacie na granicy słyszalności. Absurd tego pomysłu jest jednocześnie jego całą zaletą.

Każdy swoją, potem porównanie. Zaskakująco często okazuje się, że połowa pozycji się pokrywa.

Każdy układa drugiemu jedną rzecz na każdy dzień. Wykonanie obowiązkowe, negocjacje żadne.

Jedzenie, ubrania, światło i film — wszystko w jednej barwie. Absurdalne ograniczenie, które organizuje cały wieczór.

Prawdziwy namiot, prawdziwe śpiwory, latarka zamiast lampy. Biwak bez komarów i bez jazdy.

Po jednym rozdziale każde. Słuchanie cudzego głosu przez pół godziny robi z wieczoru coś, czego nie da żaden ekran.

Jedno pudełko, podzielcie elementy po równo, każdy układa swój fragment na czas. Potem sklejacie w całość.

Żuraw wygląda na niemożliwy do trzeciego podejścia, potem idzie z pamięci. Papier na wydruki w zupełności wystarczy.

Telefon na parapecie, tryb nocny, dziesięć sekund naświetlania. Światła samochodów zamieniają się w smugi.

Brzmi absurdalnie, dopóki nie stanie za tym stawka — kto parzy herbatę przez tydzień.

Przepis na sześć godzin, którego nikt normalny nie robi w tygodniu. Nocą nie ma pośpiechu, więc w końcu wychodzi.

Dwadzieścia minut instruktażu, potem po piętnaście minut na osobę. Wieczór, po którym naprawdę się śpi.

Melodia z czegoś znanego, słowa własne, o rzeczach zupełnie zwyczajnych. Nagranie obowiązkowe.

Im niższa ocena, tym lepiej. Komentowanie na bieżąco jest tu całą rozrywką, nie film.

Tarcza kosztuje tyle co obiad i wisi latami. Wieczory z rzutkami mają to do siebie, że nie chcą się kończyć.

Archiwalne mapy są w sieci za darmo. Sprawdzenie, co stało na miejscu waszego bloku, zajmuje resztę nocy.

Ulica w Tokio, wodopój w Kenii, port w Norwegii — wszystko transmituje na żywo. O trzeciej w nocy wciąga na godziny.

Nie przekąskę — pełną kolację, z przystawką i świecami. O drugiej w nocy makaron smakuje inaczej niż o siódmej wieczorem.

Pełna analiza fabuły kreskówki albo drzewo zależności w waszej paczce znajomych. Duża kartka i flamastry.

Jedna piosenka, telefon, zero wstydu. Efekt zostaje w galerii na lata i za każdym razem działa.

Rozsyp na stole i zacznij od brzegów. Godzina mija niezauważona, a głowa wreszcie się wycisza.

Zgaszone światło, jedna historia, dwie osoby leżące w ciemności. Radiowe słuchowiska są darmowe i wciąż świetne.

Temat: czy kanapka to kanapka, gdy chleb jest na wierzchu. Argumentować trzeba śmiertelnie poważnie.

Przerzucanie shakera albo warstwowy drink. Rozlejecie połowę, ale nauczycie się obie osoby.

Głębinowe rybołówstwo, historia czcionek, cokolwiek. Najlepsze wieczory wychodzą z tematów wybranych przypadkiem.

Filmy po dziesięć minut, każdy wybiera po dwa. Idealne, gdy nikt nie ma siły na dwugodzinny seans.

W każdym mieszkaniu takie stoi. Zawartość zawsze okazuje się warta jednego wieczoru.

Przewińcie archiwum do 2016 roku. Zażenowanie na poziomie, którego żaden film nie osiągnie.

Całe mieszkanie, zgaszone światła, jedna latarka. Dorośli ludzie, a poziom emocji jak w podstawówce.

Kto naprawdę mieszka pod trójką i czemu wraca o czwartej. Im bardziej absurdalne wyjaśnienie, tym lepiej.

Kartka jako plansza, guziki jako pionki, zasady wymyślane na bieżąco. Do rana powstaje coś, w co da się grać.

Start na trzy-dwa-jeden i rozmowa na słuchawkach przez cały seans. Działa lepiej niż się wydaje.

Wybierzcie nazwisko, którego oboje nie znacie, i obejrzyjcie trzy filmy z rzędu. Po każdym pięć minut na kłótnię, który był lepszy.

Zestaw za dwadzieścia złotych i kartka z bloku. Nie chodzi o efekt — chodzi o dwie godziny, w których nie patrzycie w telefon.

Cztery herbaty, cztery sery, cztery rodzaje czekolady. Karty ocen na kartce i pełna powaga.

Konkretnie jedną, nie całe mieszkanie. O północy idzie to zaskakująco lekko, bo nikt nie patrzy na zegar.

Kosz na śmieci, zwinięte skarpetki, linia z taśmy na podłodze. Dziesięć rzutów, komentarz sportowy obowiązkowy.

Wersja, która powinna była powstać. Można na kartce, można na głos przy herbacie.

Jedna darmowa gra, wszyscy instalują, trzy rundy, tabela wyników na kartce. Zero przygotowań.

Maseczki, ciepły ręcznik, playlista bez słów, telefony w drugim pokoju. Godzina i wychodzicie jak z innego dnia.

Cztery paczki, zawiązane oczy, kto rozpozna więcej smaków. Wychodzi, że nikt nie odróżnia zielonej cebulki od papryki.

Od najlepszego do najgorszego, z obroną każdego miejsca. Kończy się awanturą o część trzecią.

Krzesła, koce, klamerki, lampki. Brzmi dziecinnie do momentu, w którym leżycie w środku z herbatą i nie chce wam się wychodzić.

Pytania od absurdalnych po naprawdę trudne. Wieczór potrafi zejść w miejsca, o których się wcześniej nie rozmawiało.

Jeśli ktoś zachował zeszyty ze szkoły, wieczór jest ustawiony. Jeśli nie — wystarczą stare wpisy z internetu.

Karty leżą w szufladzie od lat. Zapałki zamiast pieniędzy sprawiają, że nikt nie wychodzi obrażony, a emocje zostają.

Konkretnie: loty, hotel, trasa dnia po dniu, budżet. Połowa przyjemności z wyjazdu bez wydawania złotówki. Czasem kończy się rezerwacją.

Curling, snooker, zawody w rąbaniu drewna. Komentowanie sportu bez znajomości zasad jest lepsze niż sam sport.

To, co leciało w telewizji w podstawówce. Połowa odcinków okazuje się lepsza, niż pamiętacie, połowa dużo gorsza.

Ten jeden klasyk, przy którym zawsze kiwasz głową udając, że widziałeś. Dziś jest dobra noc.

Przewińcie galerię do samego początku. Gwarantowane trzy godziny, z czego połowa na „a pamiętasz".

Nie chińczyk — jest cała półka gier zrobionych wyłącznie pod dwóch graczy. Partia schodzi po czterdzieści minut.

Jeden myśli o czymkolwiek, drugi ma dwadzieścia pytań na tak lub nie. Zero rekwizytów, działa nawet w ciemności.

Każde dorzuca dziesięć kawałków z czasów, gdy się poznaliście. Potem słuchacie i tłumaczycie się z wyborów.

Tylko Ź, F, G i H. Nagle wszyscy udowadniają, że „Fiji" to państwo, a „Fąfara" to imię.

Portret drugiej osoby, ołówek nie odrywa się od papieru, wzrok tylko na modelu. Efekty wieszacie na lodówce.

Każde pisze osobno, zaklejacie koperty, chowacie na dno szuflady. Ustawcie przypomnienie w telefonie na konkretną datę.

Za każdy stracony pionek jedno zadanie od przeciwnika — od zaśpiewania refrenu po zmywanie. Warcaby nagle robią się grą towarzyską.

Trzy piłki, dwie godziny, jeden filmik instruktażowy. Wychodzi każdemu, kto nie odpuści po pierwszym kwadransie.

Łóżko pod inną ścianę, biurko do okna. Rano budzisz się w innym mieszkaniu, a kosztowało zero.

Ciasto, chleb, cokolwiek z długim czasem pieczenia. Zapach o drugiej w nocy jest wart samego czekania.

Krzesło, czajnik, kaloryfer — po pięć zdań w stylu prawdziwej recenzji, z gwiazdkami. Absurd rośnie z każdą pozycją.

Włączcie dowolny film bez dźwięku i mówcie za bohaterów. Po dziesięciu minutach fabuła nie ma nic wspólnego z oryginałem.